Wervershoof, 11 december 1999
Partycentrum Van Rooijen

Als een geallieerd front trokken de webmaster van de Close II You - fansite: Bert-Jan, een redactielid van Verarie, en ik de dijk van Lelystad naar Enkhuizen over, om naar Close II You in Wervershoof te gaan. Het liefst had ik dat redactielid thuisgelaten, maar we hadden een chauffeur nodig. Ik bedoel; als directeur algemene aangelegenheden van een  website van het kaliber Verarie, moet ik toch op zijn minst met een auto met chauffeur naar de dames van Close II You gaan. Helemaal als de webmaster van de Close II You - site mee gaat. En helaas was de Verarie webmaster ziek, dus ik was wel aangewezen op dat redactielid. Ja jullie kennen hem niet zo goed, maar het blijft altijd maar weer afwachten wat die jongen allemaal doet op zo’n avond.

 

“Je moet toch echt volslagen gek zijn, om zo’n dijk door het water te bedenken en aan te leggen?” Zei het  redactielid toen we  midden op de dijk reden. Na flink nadenken vond ik het eigenlijk ook pure waanzin. Maar toen Bert-Jan, de Webmaster van de Fansite zei dat die dijk daar was neergelegd om ons zo snel mogelijk naar Close II You in Wervershoof te brengen, vonden we het eigenlijk helemaal niet vreemd meer dat er een bult klei, stenen, en asfalt door een grote plas water lag.

Tien minuten voor aanvang hadden we de discotheek in Wervershoof gevonden waar CloseIIYou optrad.  Toen de meiden na het intro opkwamen, barstte partycentrum van Rooijen bijna uit zijn voegen. Het publiek was dol enthousiast. De  meiden waren tijdens het optreden dan ook continu begin om handjes te geven aan fans, die het geluk hadden dat ze in de buurt van het podium konden komen.

   

Een jongen gooide tijdens “Nice and Nasty” een onderbroek op het podium, waar de meiden, het hele management (en dat zijn nogal wat mensen!) ,de hele fanclub en verarie met gemak met z’n allen een weekend in konden kamperen. En dan liepen we elkaar nog niet voor de voeten. Het kampeerseizoen was toch al over; dus de “tent” die de jongen ter beschikking stelde had geen enkel nut. Nadja gaf de “tent” met veel medelijden voor de jongen, aan de jongen terug. Maar Nadja had nog meer medelijden   met de moeder van de jongen, want die moest (1)iedere dag zo’n tent wassen; en ga daar maar  eens aan staan! (1)iedere dag= ( Dit is de gemiddelde tijdspanne waarna de “Nederlandse” man zijn ondergoed ververst! Bron: CBS. *noot redactie) Ik vond het nog het meest zielig voor de vriendin van die jongen, maar dat zal wel komen omdat ik zo’n romantische ziel ben.

           

De Meiden zagen er fantastisch uit in hun nieuwe outfits, en hadden zichtbaar zin in het  optreden. Het speelplezier straalde van de vier mooie koppies af. Met volledige overgave gingen de meiden er tegenaan. Sally ging helemaal uit haar dak toen het  publiek massaal het refrein van “Friends” meezong.

“Do you party people want more?” Riep Natascha na het laatste nummer. Iedereen juichte. Maar nog niet hard genoeg naar de zin van de meiden. Er werd nog een keer gejuicht.  De meiden vonden dat er nog niet genoeg volume werd geproduceerd. Toen gingen Marsha en Nadja zich er zelf maar mee bemoeien, en moedigden het hele zooitje flink aan. Dit bleek het juiste recept, om een vloedgolf van geluid uit de schorgeschreeuwde kelen van het publiek op te wekken.

We werden beloond met: “I was made for loving you”

Het leven van een webmaster gaat niet altijd over rozen. Zelfs niet als je webmaster van een Site van vier mooie vrouwen bent.

            

 Soms moet er echt gebuffeld worden. Dit bleek wel na het optreden. De meiden  hadden zich tijdens het optreden zo gegeven, dat ze totaal op  waren. (En zo hoort het ook). Maar de geluidsinstallatie moest nog wel worden ingeladen. Je begrijpt, dat de Webmaster en de Veraries voor de meiden aan de bak konden als roadie. Wat we een ontzettende eer vonden.

“Hé Wijn, kom je ook ff helpen!” Riep ik tegen het redactielid toen bleek dat Bert-Jan, Han (de geluidsman), en ik alleen aan het sjouwen waren, en het  redactielid op zijn  gemak met Sally stond te praten. “Ja ja, ik kom eraan” Zei hij; en klepte gewoon verder met Sally. Toen bijna alle spullen waren ingeladen en de meiden allang weg waren, kwam  het redactielid met het laatste kistje aan lopen. “Sjees kijk hem sjouwen” Zei Bert-Jan, en wees naar het kistje, waar een portable minidiskspeler in zat. Ik schaamde me rot voor het kreng. ”Jij komt er ook mooi vanaf hè!” Zei ik tegen dat redactielid. Hij was nog in de  Sinterklaassfeer en zei:”Ja jongens, wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is wordt moe…” Bert-Jan en ik zijn toen even de kerstgedachte vergeten. En hebben het jong flink laten hollen voor we hem over de knie legden…