Wervershoof, 11 december
1999
Partycentrum Van Rooijen
Als een geallieerd front trokken de webmaster van de Close II You - fansite:
Bert-Jan, een redactielid van Verarie, en ik d
e dijk 
van Lelystad naar Enkhuizen
over, om naar Close II You in Wervershoof te gaan. Het liefst had ik dat redactielid thuisgelaten, maar we hadden een chauffeur nodig. Ik bedoel; als
directeur algemene aangelegenheden van een website van het kaliber Verarie, moet
ik toch op zijn minst met een auto met chauffeur naar de dames van Close II You
gaan. Helemaal als de webmaster van de Close II You - site mee gaat. En helaas
was de Verarie webmaster ziek, dus ik was wel aangewezen op dat redactielid. Ja
jullie kennen hem niet zo goed, maar het blijft altijd maar weer afwachten wat
die jongen allemaal doet op zo’n avond.
“Je moet toch echt volslagen gek zijn, om zo’n dijk door het water te
bedenken en aan te leggen?” Zei het redac
tielid toen we midden op de dijk reden.
Na flink nadenken vond ik het eigenlijk ook pure waanzin. Maar toen Bert-Jan, de
Webmaster van de Fansite zei dat die dijk daar was neergelegd om ons zo snel
mogelijk naar Close II You in Wervershoof te brengen, vonden we het eigenlijk
helemaal niet vreemd meer dat er een bult klei, stenen, en asfalt door een grote
plas water lag.
Tien minuten voor aanvang hadden we de discotheek in Wervershoof gevonden
waar
CloseIIYou optrad.
Toen de meiden na het intro opkwamen, barstte
partycentrum van Rooijen bijna uit zijn voegen. Het publiek was dol enthousiast.
De meiden waren tijdens het optreden dan ook continu begin om handjes te geven
aan fans, die het geluk hadden dat ze in de buurt van het podium konden
komen.
Een jongen gooide tijdens “Nice and Nasty” een onderbroek op het podium, waar
de 
meiden, het hele management (en dat zijn nogal wat mensen!) ,de hele fanclub
en verarie met gemak met z’n allen een weekend in 
konden kamperen. En dan liepen
we elkaar nog niet voor de voeten. Het kampeerseizoen was toch al over; dus de
“tent” die de jongen ter beschikking stelde had geen enkel nut. Nadja gaf de
“tent” met veel medelijden voor de jongen, aan de jongen terug. Maar Nadja had
nog meer medelijden met de moeder van de jongen, want die moest (1)iedere dag
zo’n tent wassen; en ga daar maar 
eens aan staan! (1)iedere dag= ( Dit is de
gemiddelde tijdspanne waarna de “Nederlandse” man zijn ondergoed ververst! Bron:
CBS. *noot redactie) Ik vond het nog het meest zielig voor de vriendin van die
jongen, maar dat zal wel komen omdat ik zo’n romantische ziel ben.
De Meiden zagen er fantastisch uit in hun nieuwe outfits, en hadden zichtbaar
zin in het
optreden. Het speelplezier straalde van de vier mooie koppies af. Met
volledige overgave gingen de meiden er tegenaan. Sally ging helemaal uit haar
dak toen het publiek massaal het refrein van “Friends” meezong.
“Do you party people want more?” Riep Natascha na het laatste nummer.
Iedereen juichte. Maar nog niet hard genoeg naar de zin van de meiden. 
Er werd
nog een keer gejuicht. De meiden vonden dat er nog niet genoeg volume werd
geproduceerd. Toen gingen 
Marsha en Nadja zich er zelf maar mee bemoeien, en 
moedigden het hele zooitje flink aan. Dit bleek het juiste recept, om een vloedgolf
van geluid uit de schorgeschreeuwde kelen van het publiek op te wekken.
We werden beloond met: “I was made for loving you”
Het leven van een webmaster gaat niet altijd over rozen. Zelfs niet als je
webmaster van een Site van vier mooie vrouwen bent.
Soms moet er echt gebuffeld
worden. Dit bleek wel na het optreden. De meiden 
hadden zich tijdens het
optreden zo gegeven, dat ze totaal op waren. (En zo hoort het ook). Maar de
geluidsinstallatie moest nog wel worden ingeladen. Je begrijpt, dat de Webmaster
en de Veraries voor de meiden aan de bak konden als roadie. Wat we een
ontzettende eer vonden.
“Hé Wijn, kom je ook ff helpen!” Riep ik tegen het redactielid toen bleek dat
Bert-Jan, Han (de geluidsman), en ik alleen aan het sjouwen waren, en het
redactielid op zijn gemak met Sally stond te praten. “Ja ja, ik kom eraan” Zei hij; en
klepte gewoon verder met Sally. Toen bijna alle spullen waren ingeladen en de
meiden allang weg waren, kwam het redactielid met het laatste kistje aan lopen.
“Sjees kijk hem
sjouwen” Zei Bert-Jan, en wees naar het kistje, waar een
portable minidiskspeler in zat. Ik schaamde me rot voor het kreng. ”Jij komt er
ook mooi vanaf hè!” Zei ik tegen dat redactielid. Hij was nog in de
Sinter
klaassfeer en zei:”Ja jongens, wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is
wordt moe…” Bert-Jan en ik zijn toen even de kerstgedachte vergeten. En hebben
het jong flink laten hollen voor we hem over de knie legden…
Copyright © 1999 Bert-Jan de Lange/Verarie